Δυσκολίες συνύπαρξης σε νοικοκυριά με πολλές γάτες

 Χρήσιμο εγχειρίδιο οδηγιών για φροντιστές και κτηνιάτρους (περίληψη και παρουσίαση) 

Οι περισσότεροι κτηνίατροι ζώων συντροφιάς, ακόμα κι' αν δεν έχουν διαβάσει τα παλιά βιβλία του ακαδημαϊκού κτηνιάτρου  Nicholas Dodman για "τον σκύλο που αγαπούσε πολύ" (The Dog Who Loved Too Much) και "την γάτα που έκλαιγε για βοήθεια" (The Cat who Cried for Help) [1997], καλούνται συχνά να επιλύσουν προβλήματα συμβίωσης ανάμεσα σε οικόσιτες γάτες, ενώ όλοι γνωρίζουν ότι ένας από τους συχνότερους λόγους εγκατάλειψης ή/και ευθανασίας πολλών εκατομμυρίων γατιών και σκυλιών σε όλον τον κόσμο, κάθε χρόνο, είναι τα προβλήματα συμπεριφοράς (behavioral issues). 

Τα πιο συχνά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που διατηρούν γάτες περιορισμένες σε εσωτερικούς χώρους, είναι η καταστροφική δραστηριότητα (destructive scratching), η ούρηση και αφόδευση έξω από την αμμολεκάνη (inappropriate elimination)* , το επίμονο νιαούρισμα, και η επιθετικότητα (aggression). Το δε παράδοξο σε όλη αυτήν την ιστορία είναι ότι, τα τελευταία χρόνια, παρά την αύξηση της φιλοζωίας διεθνώς, τα προβλήματα συμπεριφοράς των ζώων συντροφιάς, αντί να μειωθούν, αυξάνονται. 

Πρόσφατα, (τον Ιούλιο του 2024), η  Αμερικανική Ένωση Κτηνιάτρων Αιλουροειδών (τέωςAAFP***και νυν FelineVMA**) έδωσε στην δημοσιότητα ένα αναθεωρημένο εγχειρίδιο οδηγιών, που έχει τίτλο "AAFP intercat tension preventlines: recognition, prevention and management" και αφορά στην αναγνώριση, την κατανόηση, την πρόληψη και την αντιμετώπιση των προβλημάτων  συμπεριφοράς που  εκδηλώνονται σε νοικοκυριά με πολλές γάτες, καθώς και στα ανθρώπινα σφάλματα που υποβαθμίζουν την ευζωία των ζώων. Η κοινωνική ένταση, ως δυσφορία συνύπαρξης ανάμεσα στα ζώα, είναι ένα φαινόμενο που παρατηρείται συχνά. Η δυσανεξία αυτή, άλλοτε οδηγεί σε εμφανείς συγκρούσεις (καυγάδες), και άλλοτε σε πολύ μικρότερης έντασης εκδηλώσεις, οι οποίες μερικές φορές μπορεί να είναι τόσο ανεπαίσθητες που περνούν απαρατήρητες. 

Η αδυναμία κατανόησης των προβλημάτων συμπεριφοράς από ιδιοκτήτες και φροντιστές έχει πάρα πολύ μεγάλο κόστος για τα ζώα. Η δυσφορία συνύπαρξης και ο χρόνιος φόβος που σχετίζεται με επιθέσεις μπορούν να οδηγήσουν όχι μόνο σε λίγο έως πολύ εμφανή συμπεριφορικά προβλήματα, αλλά και σε ασθένειες και στερεοτυπίες που σχετίζονται με τις στρες,  δηλαδή καταστάσεις εξ αιτίας των οποίων τα ζώα μπορεί να απομονωθούν, να κακοποιηθούν φρικτά (βλ. declawing), να εγκαταλειφθούν, να πεθάνουν, ή ακόμα και να οδηγηθούν στην ευθανασία.  

Το εν λόγω εγχειρίδιο αποτελεί συλλογικό έργο  μιας ομάδας εργασίας πιστοποιημένων κτηνιάτρων, κλινικών και ειδικών στην Ιατρική και την Συμπεριφορά της γάτας, μελών της Αμερικανικής Ένωσης Κτηνιατρικής Αιλουροειδών. Σκοπός του είναι να βοηθήσει τους επαγγελματίες κτηνιάτρους να κατανοήσουν καλύτερα την κοινωνική συμπεριφορά που εκδηλώνουν τα ζώα αυτά, και ειδικότερα τις μεταξύ τους ασυμβατότητες και συγκρούσεις, προκειμένου να αποτρέψουν ή να ελαχιστοποιήσουν την συχνότητα των περιστατικών, και να διαχειριστούν τους στρεσογόνους παράγοντες που τα συνοδεύουν. 

Είναι αλήθεια πως η κοινωνική ιδιομορφία της γάτας συχνά παρερμηνεύεται, όχι μόνο γιατί αυτό το μικρό αιλουροειδές είναι αρκετά παρεξηγημένο ως είδος, αλλά και λόγω του ανθρωπομορφισμού που κυριαρχεί στις σχέσεις των περισσότερων ανθρώπων με τα ζώα τους, και της έλλειψης υγιούς φιλοζωικής παιδείας γενικότερα. Μεταξύ άλλων, το εγχειρίδιο οδηγιών διαχείρισης επιχειρεί να καταρρίψει μερικούς από τους πλέον κοινούς μύθους σχετικά με την "ιδιόρρυθμη" κοινωνική συμπεριφορά**** της γάτας, οι οποίοι  αποτελούν μια εν δυνάμει απειλή για την ευζωία της.

Κατά την ανάπτυξη των οδηγιών διαχείρισης, η ομάδα εργασίας τροποποίησε πέντε βασικούς πυλώνες του κατάλληλου περιβάλλοντος, το οποίο παρέχει στα ζώα ένα υγιές πλαίσιο και υποστηρίζει την πρόληψη και την αντιμετώπιση των στρεσογόνων παραγόντων που ευνοούν την δυσφορία συνύπαρξης, σε νοικοκυριά με δύο ή και περισσότερες γάτες. Οι πυλώνες αυτοί έχουν σχέση με το αίσθημα ασφάλειας, την επάρκεια πόρων, την δυνατότητα έκφρασης συμπεριφοράς αρπακτικού (υπό μορφή παιχνιδιού), την σταθερότητα, και τον σεβασμό στην όσφρηση και τις άλλες αισθήσεις. 

Στο εκτενώς εικονογραφημένο σύγγραμμα, που είναι εμπλουτισμένο με αληθινά οπτικά παραδείγματα, και συμπληρωμένο με ένα παράρτημα στο οποίο εκτίθεται λεπτομερώς μια σειρά από μελέτες επί μέρους περιπτώσεων, συμπεριλαμβάνεται ένας ολοκληρωμένος πίνακας ψυχοτρόπων φαρμάκων, καθώς επίσης και ένας λεπτομερής αλγόριθμος, ο οποίος σκιαγραφεί μια συστηματική προσέγγιση της επίλυσης των προβλημάτων που αφορούν σε τεταμένες σχέσεις μεταξύ γατιών. Για δε περαιτέρω υποστήριξη των κτηνιάτρων, το πόνημα περιλαμβάνει ακόμα μια βήμα προς βήμα προσέγγιση του τρόπου με τον οποίο θα πρέπει να ενταχθεί ένα νεοφερμένο ζώο σε ένα νοικοκυριό που έχει ήδη μια ή περισσότερες γάτες, καθώς και μια σειρά από διαχειριστικά εργαλεία τα οποία, σε συνδιασμό με τις οδηγίες, θα προάγουν την επιμόρφωση των πελατών τους. Η εξασφάλιση της ευζωίας στις γάτες είναι ένα εγχείρημα πολύ πιο δύσκολο και απαιτητικό από ό,τι οι περισσότεροι (φροντιστές, ιδιοκτήτες ή "διασώστες") νομίζουν.   

Ολόκληρο το κείμενο οδηγιών μπορείτε να διαβάσετε εδώ:  

• https://catvets.com/resource/2024-intercat-tension-guidelines/ 

• https://journals.sagepub.com/doi/epdf/10.1177/1098612X241263465

• https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11292941/ 

• https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39012263/

Image1: screenshot from https://catvets.com/wp-content/uploads/2024/01/FelineBehaviorGLS.pdf (παλαιότερη δημοσίευση το 2004) 

Image2: screenshot from PupMed

Παραπομπές: 

* Σε πολλά είδη ζώων, και ιδίως τις γάτες, η ούρηση και η αφόδευση δεν συνιστούν απλώς μια φυσιολογική λειτουργία αποβολής απεκκριμάτων, αλλά έναν τρόπο διαμαρτυρίας, επικοινωνίας και ανταλλαγής μηνυμάτων. Τα ζώα μαρκάρουν τον χώρο, προκειμένου να επικοινωνήσουν εκείνο που θέλουν να πουν και, με αυτήν την έννοια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το "μαρκάρισμα" αποτελεί έναν τρόπο ομιλίας. Γάτες που ουρούν και αφοδεύουν έξω από την αμμολεκάνη δεν λερώνουν απλώς τον χώρο, "μιλούν" [βλ. και Jackson Galaxy playlist at Youtube]. 

**American Association of Feline Practitioners 

***Feline Veterinary Medical Accosiation

**** Στις γάτες, η κοινωνικότητα εκδηλώνεται με τρόπο ελεγχόμενο και επιλεκτικό (cats are "facultatively social"), γι' αυτό και η λεγόμενη "κάθετη ανάπτυξη" (vertical space) είναι ένα από τα εργαλεία διαμόρφωσης του περιβάλλοντος που καλύπτουν αυτήν ακριβώς την ανάγκη: της ασφάλειας, του ελέγχου και της δυνατότητας επιλογής. Οι γάτες μπορούν να συνυπάρξουν, υπό τον όρο ότι το περιβάλλον παρέχει επαρκείς πόρους, καθώς και δυνατότητα επιλογής ως προς την εγγύτητα, τις αποστάσεις και την διαχείριση των συγκρούσεων (fight or flight) ενώ, αντιθέτως, ο εξαναγκασμός προκαλεί τεράστιο στρες, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία για μια γάτα από το να εξαναγκάζεται να μένει εκεί που δεν θέλει να είναι. Γάτες στρεσαρισμένες και χωρίς δυνατότητα διαφυγής, πολύ συχνά αρρωσταίνουν, ενώ εκείνες που έχουν πρόσβαση σε εξωτερικό χώρο μπορεί ακόμα και να εγκαταλείψουν το σπίτι. 

 

___________________

Σχετικά δημοσιεύματα : 

• "Οι κτηνίατροι συμφωνούν: Οι γάτες υιοθετούν κυρίαρχες συμπεριφορές, όταν οι πόροι στο σπίτι είναι περιορισμένοι" [at iefimerida: αντιγραφή από τα ισπανικά (elespanol) χωρίς αναφορά στην πηγή] 

•  Los veterinarios y etólogos coinciden: “El 'gato dominante' muchas veces no manda, sino que está estresado” [at expertoanimal.elperiodico]

• Αυτά είναι τα λάθη που κάνουμε συχνά όταν έχουμε σπίτι πολλές γάτες 

• Μικρές αλλαγές στους εσωτερικούς χώρους που μπορούν να κάνουν τις γάτες πιο ευτυχισμένες
  

• 
  
  Multi-cat households [icatcare]

• The social structure of cat life [icatcare] 

• 5 Potentially Harmful Myths About Cats [psychologytoday]

• Cat Anxiety: Symptoms, Causes, and Treatment [petmd]

• Aggression in cats [aspca]

Αξίζει επίσης να δείτε τις συνθήκες που επικρατούν στο "Cat House on the Kings" (ένα no killing cat rescue center που ξεκίνησε, το 1992, από την Lynea Lattanzio στην Καλιφόρνια), όπου 1000 περίπου αδέσποτες γάτες απολαμβάνουν μια καλής ποιότητας ζωή, ενώ πολλές χιλιάδες ακόμα έχουν υιοθετηθεί [lifo, theguardian]

Η λοιμώδης περιτονίτιδα της γάτας τώρα θεραπεύεται

 

FIP in Cats: What Every Owner Needs to Know 

FIP - three initials that strike fear into every cat owner who knows how deadly this disease can be. While the virus that causes FIP is incredibly common, up until now treatment has been hopeless. Thankfully, there could soon be a brand new treatment that offers an infected cat a much better chance of survival. What exactly is FIP and are there any new treatments out there because this disease scares so many cat owners: FIP stands for Feline Infectious Peritonitis and is caused by a cat-specific coronavirus that poses no risk to humans.

In most cats, the coronavirus normally stays in the intestines and either causes no problems or just mild diarrhea. Infection in this way is really common, with about 40% of household cats becoming infected at some point in their lives. For cats living in the same home as other cats, infection is even more common with about 60% being infected. In cat colonies, infection rates are pretty much 100%.

In a small proportion of cats, there is a mutation* of the virus which results in one of the body’s white blood cells, the macrophage, becoming infected. Once this mutation takes place, the virus then readily replicated in these cells and is carried around the rest of the body. At this stage, the body’s immune system may recognize and destroy the virus, preventing infection. If the immune system is not able to kill this new FIP virus, there is a reaction between the immune system and virus. This causes inflammation of the blood vessels, known as vasculitis, and the disease known as FIP.

FIP is most commonly seen in young cats, with 80% being under 2 years of age and the majority of these being between 4 and 12 months old. The disease is more common in cats living in more crowded and stressful living conditions, such as multi-cat households and breeding colonies. Genetics may also be a role as certain breeds, include the Abyssinian, Bengal, Birman, Himalayan, Ragdoll, and Devon Rex appear more prone to developing FIP. Other purebred cats, such as Burmese, Exotic Shorthairs, Manxes, Persians, Russian Blues and Siamese, are at no extra risk from FIP. Overall, Feline Infectious Peritonitis is thought to kill about 1% of cats worldwide.

The early signs of FIP can be vague and non-specific, and this phase can last for days to months: Fever, Lethargy, Inappetence. Once the disease progresses, there are 2 forms, wet FIP and dry FIP, which have different symptoms and different diagnostic challenges.

In wet FIP, the blood vessels become leaky which results in fluid building up somewhere in the body. This is most often in the abdomen followed by the chest. The fluid often has a fairly characteristic appearance - clear yellow, thick, and “sticky”.

In dry FIP inflammatory lesions form around the blood vessels. This most commonly affects the eyes or brain**, but can also affect the kidneys, liver, lungs, and skin. Signs of dry FIP are often still vague, and depend on the areas of the body most seriously affected. In a cat showing some FIP symptoms, the cat’s age, breed, and lifestyle are considered. A young cat of an at-risk breed, living in a multicat environment is much more likely to be suffering from FIP than an older cat who does not have contact with others. Blood testing is then likely to be carried out.

Unfortunately, there is no specific FIP blood test. A titer test can be run, but this can only check for coronavirus exposure. This is not helpful if positive, as most cases of coronavirus infection are "normal" intestinal infections, and there is no way to differentiate this from FIP infection. A negative result, however, is likely to mean that FIP can be ruled out.There are some common, non-specific, changes in general blood test parameters that don’t confirm FIP but, if present, give another clue FIP could be the cause of a cat’s illness.

If fluid is present within the abdomen or chest, then this can be sampled. Feline Infectious Peritonitis fluid is normally clear, yellow, thick and sticky in character, and high in protein when tested. The fluid can also be checked for the presence of coronavirus within the fluid itself. Again, this test can’t differentiate between the intestinal and FIP versions of coronavirus but if found in the fluid, then infection is much more likely.

Finally, biopsy of affected tissues can be carried out. This is a much more invasive test requiring anesthetic and surgery. Because a cat is normally very unwell by this stage, it is not a test that is commonly carried out because of the high risk involved.

Unfortunately, FIP is currently a fatal disease in cats. Once an individual becomes unwell, they will often die only days to weeks later. Treatment involves providing supportive, symptomatic care but all this really does is delay their inevitable death.

There is hope on the horizon that there may soon be a new FIP treatment that really works! This is a human antiviral drug currently known as "GS-441524". In the initial study***, 31 cats with FIP were treated with 26 completing the planned 12 weeks of treatment: 1 cat subsequently died from FIP, another from heart disease, 18 remain healthy with no further treatment needed, 8 cats required repeat treatment but were also health when the study was published. These surviving cats, at the time of publishing of the study, were last treated between 9 months and 20 months previously. This means that a massive 77% of cats not only survived FIP, but remained healthy for at least 9 months after infection. I’m sure there will be more studies looking into the long-term survival of cats with FIP treated with GS-441524. And I’m also sure we’ll be calling this drug by a different name!

While there is a vaccine available in some countries, it is generally not recommended. This is because it should only be administered to a kitten older than 16 weeks that have no antibodies to coronavirus. This rules out most at-risk cats. If you are bringing a new kitten of an at-risk breed into a house with multiple cats, however, and the vaccine is available, there is no harm in getting them titer tested and then vaccinated if negative.

Other prevention strategies include: Keeping fewer cats living together - the more cats the higher the risk, meticulous hygiene, low stress and good general care.

One important fact to remember too is that in most cases, the FIP version of coronavirus is not shed in an infected cat’s poop. As a result, FIP is not readily transmitted from one infected cat to another. It is the standard, common, intestinal coronavirus mutating within a cat that results in FIP.

Source: https://ourpetshealth.com/podcast/fip-in-cats?rq=FIP [Sept. 2020]

*The exact trigger for the mutation is still unknown. General observations indicate that low immunity due to stress, neutering, and poor living condition may causeh the onset of the FCOV mutation into FIPV [basmifipturkey.com]. Although FIP can occur in cats of any age, it is most often seen in young cats. Around 80% of cases diagnosed are in cats less than 2 years old, and many cases are seen in kittens around 4-12 months old. FIP is also more common in cats kept in groups or colonies (especially breeding households) as this is an environment where FCoV infections are spread easily. A crowded environment may also contribute to stress, which can be a factor in disease development as it compromises the cat’s immune response. There is evidence that genetics can also play a role in susceptibility to disease, although this is complex. Many cats that develop FIP are now in single cat homes, despite coming from multi-cat environments [icatcare.org/advice].

** https://m.youtube.com/watch?si=L_Sfarlqo1UPkj_L&v=xeACdrksmTs&feature=youtu.be

***Dr. Niels Pedersen’s initial study (2019): https://journals.sagepub.com/doi/full/10.1177/1098612X19825701

Dr. Niels Pedersen’s Publications by Year: https://www.lunasfiplegacy.com/research 

THE NEUROLOGICAL FORM OF FELINE INFECTIOUS PERITONITIS AND GS-441524 TREATMENT 

WHAT IS THE HISTORY OF FIP? (an interview with Dr. Niels C. Pedersen by Nancy Reeves , published in October 2008) at https://www.sockfip.org/about-fip/: FIP was first recognized as a specific clinical entity in the late 1950’s. This timeline was based on decades of meticulous necropsy records kept by pathologists at the Angell Memorial Animal Hospital. There was a steady increase in the incidence of the disease in the 1960’s onward, and it is currently one of the leading infectious causes of death among young cats from shelters and catteries. The reason for the sudden emergence of FIP is not known, but there are at least two possible explanations. First, it is noteworthy that FIP appeared within a decade of the initial descriptions of transmissible gastroenteritis (TGE) of pigs in North America.The causative virus of FIP is closely related to TGEV of pigs and canine coronavirus (CCV), although they are still genetically distinguishable. However, mixtures between these three viruses are known to occur. At least one strain of canine coronavirus can induce mild enteritis in cats and enhance a subsequent infection with FIPV, indicating a special closeness to feline coronaviruses. Therefore, CCV may be a more likely parent of FECV in this scenario. Another related possibility is that the FIP mutation occurs only in a relatively new strain of FECV, and that this new strain only evolved in the 1950’s. Coronaviruses such as FECV are continuously mutating as a result of the manner in which their genetic material (RNA) is replicated. Therefore, genetic change, either among themselves or through genetic mixing with closely related coronaviruses from other species, could have either allowed a coronavirus of another species to take up host in cats or to alter a strain that existed prior to the 1950s. An alternative non-genetic explanation may involve changes in how cats were viewed as pets and their husbandry. There was a dramatic shift in the status, keeping, and breeding of cats as pets after WWII.The numbers of pet cats greatly increased, pure breeding and cattery rearing became increasingly popular, and more cats, and in particular kittens, found themselves in shelters. These large multiple cat indoor environments are known to favor feline enteric coronavirus (FECV) infection and FIP. Interestingly, feline leukemia virus (FeLV) infection also became rampant among indoor multiple cat households during this period, and FeLV infection was a significant enhancing factor for FIP until it was pushed back into nature as a result of testing, elimination/isolation, and eventual vaccination in the 1970s and 1980s. 

More 

See also 

• "How research of an FIP treatment for cats is saving human lives" at dvm360.com
• 2023 article "How far would you go to save your cat?" at the Guardian
• Feline Infectious Peritonitis (FIP) – What Happened, Why It Happened. What Will Happen To My Cat And What Are My Options? / https://vetspace.2ndchance.info/feline-infectious-peritonitis-fip-and-your-cat/?amp=1
• Differential Diagnosis: If your cat has been diagnosed with FIP, your first step is to ensure you have the correct diagnosis, because errors are frequent... It is estimated that 70 to 80% of cats diagnosed with non-effusive FIP turn out to have another condition, usually treatable. The likelihood of error in the case of effusive (wet) FIP is lower but still varies widely depending on the cat's age and breed... 95% of cats are FCoV (Feline Coronavirus) carriers at one point or another. It does not mean they will develop FIP. Only 5% of them end up developing Feline Infectious Peritonitis. Also, be aware that there is NO DEFINITIVE TEST for FIP... FIP is a difficult diagnosis to reach, and is a process of exclusion, particularly with the dry (non-effusive) form.

GLOBAL RESEARCH ARTICLES

Update: There have been significant recent developments in the management of this once fatal condition. Initial research by Professor Niels Pedersen of University of California, Davis, showed that some newer anti-viral drugs, such as GC-376 and GS-441524, used in humans against some emerging viruses, were effective. Hope came in 2020-2021, when remdesivir and GS-441524 became legally available initially in Australia, then the UK and now via export to multiple countries around the world. Experience using these drugs has shown that most cats can be successfully treated (response is around 85%). The treatment course is long at 84 days, and most cats can be treated at home with tablets/liquid, but if very unwell, they may require the initial treatment in the veterinary clinic with injectable anti-viral drugs. A small number of cats don’t respond, and some require adjustments in treatment dosage. Relapse of FIP is possible during or after the treatment course, but it is uncommon. Several publications have now followed cats after they have been treated for FIP with these anti-viral drugs, and the vast majority have remained healthy. We continue to learn more as we study this disease and other anti-viral drugs become legally available, such as molnupirivir, another anti-viral medication used legally in some countries with success. We look forward to learning more about the treatment of FIP over the next few years. Black market products remain available, but of unknown content and safety, so legal drugs should be selected for the treatment of FIP in cats. Please click here for more specific information about these drugs and speak to your vet to discuss treatment options if your cat is diagnosed with FIP. [https://icatcare.org/advice/feline-infectious-peritonitis-fip/, Nov. 2023]

Further information for veterinarians can be found here [May 2024]

Concerning feline infectious peritonitis outbreak in Cyprus (FCoV-2023-outbreak): biorxiv.org, icatcare.org, bvajournals.onlinelibrary, fecava, fipwarriors.eu, hvms.gr 

Σύμφωνα με τον κτηνίατρο Μάριο Μιχαήλ, εκατοντάδες ήταν και οι περιπτώσεις γάτων που μεταφέρθηκαν σε κτηνιατρικές κλινικές με συμπτώματα χτυπήματος από αυτοκίνητα, αλλά οι εξετάσεις έδειξαν τελικά πως επρόκειτο για νευρολογικά προβλήματα που προκαλούνται από την λοιμώδη περιτονίτιδα [dw]

More info: 

• https://bova.vet/tag/feline-infectious-peritonitis/
• https://www.abcdcatsvets.org/guideline-for-feline-infectious-peritonitis/ (Fb)
• https://www.abcdcatsvets.org/portfolio-item/factsheets-tools-for-feline-infectious-peritonitis-fip/
• https://www.ed.ac.uk/vet/services/easter-bush-pathology/research/research-articles/there-is-hope-for-cats-with-fip 
• https://fipcatsaustralia.org.au
  
• https://www.vetcollection.co.uk/health/conditions/feline-infectious-peritonitis-fip/
  
• Royal Veterinary College
  

• https://www.zenbycat.org/does-your-cat-have-fip
• https://www.zenbycat.org/blog/alternative-treatments-for-cats-with-fip-and-natural-or-acquired-resistance-to-gs-441524
• https://www.curefip.com -- treatment
• https://www.fipvetguide.com/additional-resources

fipwarriors

Articles at fipwarriors.eu

videos

Drugs at fipwarriors.eu

Παλαιότερες αναρτήσεις: filikakiblogspot (Ιαν. 2021), gatouitiblogspot (Φεβρ. 2023)

Facebook links: search, FIP Cats UK, FIP Warriors Cyprus & Greece, FIP Veterinarians Education

Photo1 at https://www.basmifipturkey.com/blog

Γνωματεύσεις κτηνιάτρων για το εκβιαστικό δίλημμα του Ν.4830/21 "Στείρωση ή DNA"

Ο Πανελλήνιος Κτηνιατρικός Συλλογος (ΠΚΣ), προκειμένου να ενυσχίσει τις θέσεις του σχετικά με την αντίθεση στην υποχρεωτικότητα της στείρωσης, και να αναδείξει τα προβλήματα που προκύπτουν από την "εναλλακτική λύση" λήψης και αποστολής DNA στο Εργαστήριο Φύλαξης και Ανάλυσης Γενετικού Υλικού Ζώων Συντροφιάς (ΕΦΑΓΥΖΣ), απευθύνθηκε σε εξειδικευμένους επιστήμονες. 

Οι γνωματεύσεις, που τεκμηριώνουν την επιστημονική ορθότητα των θέσεων του ΠΚΣ, κατατέθηκαν στον Αναπληρωτή Υπουργό Εσωτερικών Θεόδωρο Λιβάνιο, και μπορείτε να τις δείτε εδώ: https://www.hva.gr/el/article.php?id=2352

Αναλυτικά, γνωμάτευσαν οι: 

1. Χαράλαμπος Βερβερίδης, Επίκουρος καθηγητής Μαιευτικής και Αναπαραγωγής Ζώων Συντροφιάς του ΑΠΘ, εδώ: http://www.hva.gr/downloads/epistimonika/VERVERIDIS_ADESPOTA.pdf

2. Γιώργος Μαντζιάρας, DVM, PhD, πρώην πρόεδρος και μέλος της European Veterinary Society of Small Animal Reproduction,  εδώ: http://www.hva.gr/downloads/epistimonika/MANTZIARAS_ADESPOTA_WSAVA.pdf

Αν και ύπαρξη αδέσποτων είναι εμφανής κυρίως σε χώρες με ήπιες κλιματικές συνθήκες (που επιτρέπουν την επιβίωση των ζώων σε εξωτερικό περιβάλλον), ο υπερπληθυσμός των ζώων συντροφιάς είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα, που απασχολεί διεθνείς επιστημονικούς φορείς και οργανώσεις. Ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κτηνιατρικής Εταιρείας Αναπαραγωγής Ζώων Συντροφιάς (European Veterinary Society for Small Animal Reproduction - EVSSAR), από 2017 ως το 2022, και μέλος της επί 20ετία, γνωρίζω ότι μέτρο υποχρεωτικής στείρωσης δεσποζόμενων ζώων δεν υφίσταται σε καμία Ευρωπαϊκή χώρα.  

Το 2021, η Παγκόσμια Κτηνιατρική Εταιρεία Ζώων Συντροφιάς (World Small Animal Veterinary Association - WSAVA)  συγκρότησε επιτροπή εμπειρογνωμόνων και ειδικών από την παγκόσμια Κτηνιατρική Ακαδημαϊκή Κοινότητα, με αντικείμενο την παροχή διευκρινίσεων και οδηγιών στα θέματα που αφορούν τις διάφορες χειρουργικές και μη μεθόδους ελέγχου αναπαραγωγής των ζώων συντροφιάς, τα οφέλη, αλλά και τις παρενέργειες τους. Η σύνταξη των κατευθυντήριων οδηγιών, ένα ιδιαίτερα εκτενές έγγραφο 380 περίπου σελίδων, ολοκληρώθηκε προς το τέλος Σεπτεμβρίου 2023, και σύντομα θα δημοσιευτεί. 

Παρακάτω συνοψίζεται μια πολύ σύντομη περίληψη των συμπερασμάτων και των συστάσεων της συγκεκριμένης επιτροπής, όπως αυτά παρουσιάστηκαν από τον πρόεδρο της, καθηγητή Romagnili Stefano, σε πρόσφατο επιστημονικό συνέδριο που έλαβε χώρα στην Αθήνα (4 Νοεμβρίου 2022 , Ελληνική Εταιρεία Κτηνιάτρων Ζώων Συντροφιάς): 

Η αφαίρεση των γονάδων στους θηλυκούς σκύλους μπορεί να έχει ευεργετική επίδραση, όπως η πρόληψη νόσων των γεννητικών οργάνων (πυομήτρα, όγκοι της μήτρας και του κόλπου), πρόληψη μη επιθυμητών κυοφοριών και μείωση του κινδύνου εμφάνισης όγκων του μαστου. Η γοναδεκτομή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση της πρόπτωσης του κόλπου, καθώς και της αντίστασης στην ινσουλίνη, σε περιπτώσεις σακχαρώδη διαβήτη. Η γοναδεκτομή ενδέχεται επίσης να συνιστάται σε περιπτώσεις συμπεριφορικών προβλημάτων λόγω ψευδοκύησης, και σε περιπτώσεις μητρικής επιθετικότητας. 

Στους αρσενικούς σκύλους, η αφαίρεση των γονάδων προλαμβάνει νόσους των αναπαραγωγικών οργάνων, όπως η καλοήθης υπερπλασία του προστάτη, παθήσεις των όρχεων, και νεοπλασιών των λειτουργικών αδένων. Η επιθετική συμπεριφορά που σχετίζεται με την τεστοστερόνη μπορεί να βελτιωθεί μετά την γοναδεκτομή. 

Η συνιστώμενη ηλικία για την στείρωση εξαρτάται από την αιτία και την φυλή, και δεν θα πρέπει ποτέ να πραγνατοποιείται πριν από την εφηβεία. 

Η γοναδεκτομή μπορεί να προδιαθέτει στην ανάπτυξη ορισμένων όγκων σε αρσενικούς και θηλυκούς σκύλους, όπως για παράδειγμα μαστοκυτωμάτων, νεοπλασμάτων των μεταβατικών κυττάρων, οστεοσαρκωμάτων, λέμφωμάτων και αιμαγγειοσαρκωμάτων. Έχει επίσης συσχετισθεί με την αυξημένη εμφάνιση ορθοπεδικών προβλημάτων. 

Ποσοστό 5 έως 20% των θηλυκών σκύλων εμφανίζει ακράτεια ούρων, οποιαδήποτε στιγμή μετά την γοναδεκτομή. Η πιθανότητα εμφάνισης παχυσαρκίας, υποθυρεοειδισμού, υπερφλοιοεπινιφριδισμού, και ορισμένων ασθενειών του ανοσοποιητικού συστήματος, αυξάνεται μετά την γοναδεκτομή. 

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μετά την γοναδεκτομή μπορεί να αυξηθούν τα περιστατικά επιθέσεων κατά αγνώστων, αλλά και μελών της οικογένειας.

Η προεφηβική γοναδεκτομή αυξάνει τα συμπεριφορικά προβλήματα, και μπορεί επίσης να προκαλέσει περικολπική δερματίτιδα και επαναλαμβανόμενες ουρολοιμώξεις. 

Σε περιπτώσεις όπου επιβάλλεται η στείρωση και η γοναδεκτομή θα μπορούσε να προκαλέσει κάποιο/κάποια από τα παραπάνω προβλήματα, ή άλλοι παράγοντες (ηλικία, μέγεθος, παχυσαρκία, φυλή, προβλήματα υγείας) δεν επιτρέπουν την ασφαλή χειρουργική προσέγγιση, θα πρέπει να εξετάζονται άλλες εναλλακτικές, μη επεμβατικές, μέθοδοι ελέγχου.

Σε ό,τι αφορά τα ζώα καταφυγίου και τα αδέσποτα, η γοναδεκτομή παραμένει μια επιστημονικώς αποδεκτή λύση, καθώς αποτρέπει την περαιτέρω αναπαραγωγή τους και αυξάνει τις πιθανότητες υιοθεσίας τους. Η αποτελεσματικότητα και η ασφάλεια λιγότερο επεμβατικών τεχνικών, όπως η υστερεκτομή και η βαζεκτομή, είναι υπό διερεύνηση. 

Οι καλύτερες στρατηγικές ελέγχου της αναπαραγωγής σε σκύλους και γάτες είναι αυτές που έχουν τα καλύτερα αποτελέσματα, ικανοποιούν τις αιτήσεις των ιδιοκτητών, και ταυτόχρονα έχουν τις λιγότερες μακροπρόθεσμες παρενέργειες στην υγεία των ζώων. 

Υπάρχουν ισχυρές επιστημονικές ενδείξεις ότι, τόσο τα νεοπλασματικά όσο και τα μη νεοπλασματικά νοσήματα που σχετίζονται με την γοναδεκτομή, είναι πιο κοινά σε μεγαλόσωμους και γιγαντόσωμους σκύλους. Δεν υπάρχουν ακόμη αρκετά δεδομένα για να υποστηρίξουν κάτι παρόμοιο σε σκύλους μικρού και μεσαίου μεγέθους. 

Για τα ιδιόκτητα κατοικίδια ζώα, η απόφαση για την γοναδεκτομή θα πρέπει να λαμβάνεται μετά από την σωστή ενημέρωση του ιδιοκτήτη, και λαμβάνοντας υπόψη το είδος, το φύλο, την φυλή, τον σκοπό και τον τρόπο ζωής του κατοικίδιου, καθώς και των οικονομικών παραγόντων. 

Οι μέθοδοι ελέγχου της αναπαραγωγής στο περιβάλλον του καταφυγίου, μπορεί να διαφέρουν από εκείνες των ιδιοκτητών ζώων. Οι αποτελεσματικές στρατηγικές για τον περιορισμό της αναπαραγωγής των αδέσποτων σκύλων απαιτούν κόστος και εργασία, και συχνά θεωρούνται αμφιλεγόμενες. Ο ρόλος των κτηνιάτρων είναι κομβικός για να ενημερώσουν, τόσο τους πολιτικούς όσο και τους πολίτες που υιοθετούν κατοικίδια, για όλες τις εναλλακτικές μεθόδους ελέγχου της αναπαραγωγής των ζώων συντροφιάς, με τις λιγότερες πιθανές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην υγεία τους.  

3. Καλλιόπη Ρουμελιώτη,  DVM, MSc, Κλινική Γενετίστρια, μέλος της European Veterinary Society of Small Animal Reproduction, εδώ: http://www.hva.gr/downloads/epistimonika/ROUMELIOTI-DNA.pdf