Love and Bananas: Why I Will Never Ride An Elephant

 

An interview by Lois Alter Mark, (Apr 27, 2018) with filmmaker Ashley Bell and world renowned Asian elephant conservationist Lek Chailert in the documentary "Love & Bananas: An Elephant Story" at Forbes

The documentary Love & Bananas: An Elephant Story"*, from actress Ashley Bell, has the potential to be life-changing –  for viewers and, in turn, for the endangered Asian elephants who are the subjects of this powerful movie. 

In case you don’t have the attention span to read this whole article, let me get the big message of the film out there right now: Every single elephant who gives rides to tourists or performs in any kind of show has been tortured physically and emotionally in ways that, if you have one drop of compassion and humanity, will give you nightmares.

Bell, who is passionate about elephants, raced to Thailand with a camera crew to document the rescue of Noi Na, a 70-year-old partially blind trekking elephant, by Sangdeaun Lek Chailert**and her team. Chailert was named TIME Magazine’s Hero of Asia, and honored by Secretary of State Hillary Rodham Clinton as one of six Woman Heroes of Global Conservation. Rescuing Noi Na meant bringing Bell 500 miles across Thailand – in the back of a truck – to the Elephant Nature Park***, which Chailert founded as a sanctuary. Along the way, Bell discovered the shameful truth about how elephants are trained to give rides and perform in circuses. That process, in which a baby elephant is taken from its mother, put in a confined cage called a crush box**** and beaten until its spirit is broken, is far more savage than any of the horror movies in which Bell has starred. 

Lek’s relentless optimism and persistence is what will give viewers hope. She strongly believes that, like Oprah says, "If you know better, you do better". "Love & Bananas" makes sure you know better so you are never again even tempted to take an elephant ride or support circuses or shows that feature elephants. 

The movie affected me so deeply that I finally booked my bucket list trip to volunteer at the Elephant Nature Park later this year.

Read what Bell and Chailert have to say about being responsible tourists, then do one thing to help save Asian elephants from cruelty and extinction even if it’s just tweeting this: "I vow to never take an elephant ride or support circuses or shows with performing elephants". 

Thank you, Ashley, for making this documentary which should be required viewing for every single human being. What do you think viewers will learn from “Love & Bananas” that they probably didn’t know before?  

I structured the film so that my role would be that of the audience. I want viewers to have the same epiphany I had, to learn what every single captive Asian elephant has to go through to entertain you – which begins with the process known as the "crush box". 

Ashley, what surprised you most? 

What surprised me most was no matter how depressing and daunting it seemed to me, Lek continued to work with hope, positivity and determination. As a skeptical Los Angeleno /New Yorker, I saw her create miracles. Through love, care and understanding, she repeatedly transformed a frightened, captive elephant into the elephant they were meant to be.

Can you talk about the crush box? I had never heard of it before and it just made me sob. It’s something I will never be able to unsee, and I can’t imagine anyone who watches that scene ever being tempted to take an elephant ride or go to a circus again.  

The crush box was my “Aha” moment in making this documentary. The images and the sounds from the footage I saw changed my lens. I could not just tweet or post something anymore. It affected me on such a profound level that I needed to do what I could to get this information out, which was making my documentary.

What is the one message you want people to get out of the movie? 

If you believe in a cause, don’t get stultified by the immensity of the issue. Doing one thing counts. I can’t do everything, but I can do something.

Lek, what can travelers do – or, more importantly, NOT do – when they’re visiting countries where elephants are big attractions?

Tourists travelling to Thailand and other countries have a growing awareness to be responsible for the venues that they support with their dollars. It is becoming more widely accepted that animals do not belong as an attraction, where their lives are eclipsed by usury and suffering. For those people wanting an ethical experience with elephants, there are many opportunities in Thailand. Many camps have dropped the saddle and the show and the hook, allowing for elephant friendships and families to form, and natural behaviors fostered, such as swimming and mudbath play. There are also jungle walks and foraging as well as preparing and feeding them special foods. We alone have over 30 camps working with us to provide for this kind of experience, and there is a general shift slowly occurring, especially in the smaller camps, toward this growing niche market. That being said, the demand is still very high for tourists to experience elephants negatively, through shows and riding. Our "saddle off" programs evolved naturally. We have 70 elephants at our Park and now space is at a premium. For booking an experience with us, people were constantly being turned away as we have a limit to guests each day. We were saddened that these people would likely then experience elephants in the common manner. Some years ago, we began to develop other camps to work with us, and provide better care and a positive interaction between tourist and elephant. We helped other camps into providing our model, and then sent them our overflow guests. It was a win-win scenario for all. Over time, camps began to come to us, asking for us to help them change. We see no limit to this process.

What can we all do to convince more trekkers to turn their camps into sanctuaries?

We develop and change the market here, and we rely on volunteers to change the market back home by educating family, friends and expansive social networks. Most people are not aware of the suffering and poor living conditions of these gentle giants. When presented with the truth, most people will gravitate toward an ethical experience.The expectations are changing and, therefore, the market must change to embrace this new tourist trend. After all, though not maybe initially motivated by love and care for the elephant, and more interested in improved revenue, the elephant benefits from this change. And this is the first step. It is more difficult to change the large camps, as turnover and revenue is very high, but these camps, too, are sensitive to the growing "problem" of ethical tourism. They are not fond of the increased public scrutiny and criticism. One day they will change as well. It would benefit the captive elephants immensely if animal laws were established and rules of care enforced.

Ashley, is there anything else you want readers to know?  

Although this is listed as a documentary, it is really more the story of one courageous woman’s journey to save captive Asian elephants one at a time. I want to inspire audiences the way Lek has inspired me, while providing solutions we all can take here and while traveling, to protect and save Asian elephants. As Lek always says, the key to saving this species is education. After you’ve seen the movie, share, post, tweet and do one thing to help this species. There are social media resources on loveandbananas.com, so join Team Banana, and please help us save Asian elephants.

*https://youtu.be/w4oDRpAqe1g?si=ABSp1tftpPel7Iiv

**https://www.saveelephant.org/our-founder/ -- https://www.elephantnaturepark.org/about-us/our-founder/ -- https://simple.m.wikipedia.org/wiki/Sangduen_"Lek"_Chailert -- https://youtu.be/9SOirwAQyqY?si=08eQw-CvPNGvkpv-

***https://en.m.wikipedia.org/wiki/Elephant_Nature_Park

****NowThis Impact at YouTube --  wikipedia -- worldanimalprotection -- independent -- speciesunite

https://youtu.be/nhebdx4ZdNs?si=ik_cGziZqJOF3MTc

"Περιβαλλοντικό ξέπλυμα": το τελευταίο "χαρτί" των ζωολογικών κήπων

 

"Περιβαλλοντικό ξέπλυμα": το τελευταίο χαρτί των ζωολογικών κήπων που υπερασπίζονται την χρησιμότητα της διατήρησης ζώων σε αιχμαλωσία: μια εκτίμηση για τους ζωολογικούς κήπους του Καναδά /  Άρθρο της Jessica Scott-Reid, M.A* στην THE GLOBE AND MAIL στις 8/12/23

Είναι γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, σε μερικούς ζωολογικούς κήπους του Καναδά, έχει γίνει μια αξιοπρόσεκτη αλλαγή. Επιχειρήσεις που κάποτε επέτρεπαν στα παιδάκια να ιππεύουν αφρικανικούς ελέφαντες, εξανάγκαζαν δελφίνια να χορεύουν και έφερναν πάντα από την Κίνα ως προσωρινά εκθέματα, δεν θέλουν πλέον να θεωρούνται πηγές διασκέδασης και εκθετήρια, και αυτοπροσδιορίζονται ως φορείς περιβαλλοντικής προστασίας (conservation), εκπαίδευσης, έρευνας και επανένταξης άγριων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον. Παρ' όλη την αλλαγή των διαφημιστικών μηνυμάτων τους όμως, και σε μικρότερο βαθμό ενός μέρους από τις πρακτικές τους, οι ειδικοί προειδοποιούν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό αυτής της μεταστροφής γίνεται απλώς για "ξέπλυμα" (conservation-washing). 

Όπως λοιπόν μιλάμε σήμερα για "πράσινο ξέπλυμα" (greenwashing) ή μπλε (blue-washing) ή και ανθρωπιστικό ξέπλυμα (humane-washing), το ξέπλυμα της διατήρησης ή/και προστασίας (conservation-washing) σηματοδοτεί μια ακόμα  στρατηγική που επιχειρεί να επηρεάσει την κοινή γνώμη, στην προκειμένη περίπτωση σχετικά με τους σκοπούς και τις πρακτικές των επιχειρήσεων που διατηρούν άγρια ζώα σε αιχμαλωσία. Ένα τέτοιο "ξέπλυμα" επιζητεί να αναδείξει τους ζωολογικούς κήπους και τα ενυδρεία ως εγκαταστάσεις που ως επί το πλείστον προσφέρουν όφελος και όχι εκμετάλλευση, προστασία και όχι καταστροφή. Το κίνητρο αυτής της στρατηγικής φαίνεται να είναι η ανταπόκριση στην ολοένα αυξανόμενη εναντίωση του κοινού στην αιχμαλωσία των ζώων, καθώς δημοσκοπησεις του 2019 και 2020 δείχνουν ότι ένα ποσοστό μεγαλύτερο από 50% του πληθυσμού αντιτίθεται στην διατήρηση ζώων σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία. 

Ο έγκριτος βιολόγος και ιδρυτής της οργάνωσης για την προστασία της άγριας ζωής Zoocheck Canada, Rob Laidlaw, θεωρεί ότι η απαγόρευση της αιχμαλωσίας των κητωδών, που θεσμοθετήθηκε στον Καναδά το 2019 (με τον Bill S 203, γνωστό στο κοινό ως Free Willy Bill), αποτελεί μια απόδειξη της μεταστροφής της κοινής γνώμης των Καναδών και ένα είδος προειδοποίησης προς τις επιχειρήσεις των ζωολογικών κήπων ότι κάτι πρέπει ν' αλλάξουν. 

Η νομοθεσία για το τέλος της αιχμαλωσίας δελφινιών και μεγαλύτερων κητωδών στον Καναδά καθιστά παράνομη την κατοχή οποιουδήποτε είδους κητώδους, και η παραβίαση της επισύρει ποινές μεγαλύτερες των 200 χιλιάδων δολαρίων. Επιτρέπει ωστόσο στις επιχειρήσεις να κρατήσουν όσα δελφίνια, όρκες και άλλα κητώδη είχαν στην κατοχή τους πριν από την ψήφισή της απαγόρευσης, υπό τον όρο να μην τα αναπαράγουν. 

Μετά τον θάνατο της Kiska, της μοναχικής (και φρικτά ταλαιπωρημένης) όρκας που έφυγε από την ζωή τον περασμένο Μάρτιο, η οργάνωση Humane Canada εκτιμά πως έχουν απομείνει στο Marineland περίπου 50 αιχμάλωτα κητώδη (μπελούγκες και δελφίνια). Τον περασμένο Αύγουστο, ο Καναδικός Τύπος κατέγραψε ότι, κατά την διάρκεια των τεσσάρων χρόνων που μεσολάβησαν από την ψήφιση της απαγόρευσης, έχουν πεθάνει στο Marineland 13 μπελούγκες, μια όρκα και ένα δελφίνι. 

Ακόμα και μετά την ψήφιση του Νόμου όμως, οι επιχειρήσεις που φιλοξενούν αιχμάλωτα κητώδη, σε συνεργασία με μερικούς μεγάλους ζωολογικούς κήπους, προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι η αιχμαλωσία άγριων ζώων εξακολουθεί να είναι κάτι διασκεδαστικό, και κυρίως κάτι για το οποίο αξίζει τον κόπο να ξοδεύονται χρήματα. Διαφημίσεις, διαφημιστικές πινακίδες και ιστοσελίδες προβάλλουν και εκθειάζουν τον ρόλο ορισμένων ζωολογικών κήπων και ενυδρείων στην διάσωση των άγριων ζώων, την προστασία των απειλούμενων ειδών (τόσο στον χώρο τους όσο και έξω απ' αυτόν), την εκπαίδευση των παιδιών, και την επανένταξη των ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον. Όπως όμως εξηγεί ο Rob Laidlaw, αν και έχει γίνει μια πρόοδος σε αυτούς τους τομείς, "πρόκειται μόνο για ένα πάρα πολύ μικρό μέρος των δραστηριοτήτων των ζωολογικών κήπων". 

Η Ένωση Πιστοποιημένων Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων του Καναδά (Canada's Accredited Zoos and Aquariums - CAZA) είναι ένας ιδιωτικός οργανισμός που περιλαμβάνει 23 επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων το ενυδρείο Ripley’s Aquarium που βρίσκεται στο Τορόντο, και τον ζωολογικό κήπο Edmonton Valley Zoo (που έχει την ελεφαντίνα Lucy). Σε δήλωση τους, υποστηρίζουν ότι τα μέλη τους "εργάζονται για την προστασία του περιβάλλοντος εδώ και πολλά χρόνια, τόσο στον Καναδά όσο και διεθνώς", και ότι "η ανάπτυξη των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προσφέρει ακόμα περισσότερες δυνατότητες" να αναδείξουν και να προωθήσουν το έργο τους. "Τα ζώα των ζωολογικών κήπων και ενυδρείων μπορούν να συμβάλουν στην προστασία των άγριων συντρόφων τους με πολλούς τρόπους, αναδεικνύοντας τις απειλές που αντιμετωπίζουν, μειώνοντας τον αντίκτυπο αυτών των απειλών, και βοηθώντας μας να κερδίσουμε χρόνο για να αποτρέψουμε την εξαφάνιση των ειδών (εξασφαλίζοντας την διατήρηση του γενετικού αποθέματος ή δεξαμενής γονιδίων)", προσθέτουν. Όπως όμως οι υπερασπιστές των ζώων, αποδεικνύουν, σε κάθε μία χελώνα ή μαρμότα που επανεντάσσεται στο φυσικό περιβάλλον αντιστοιχούν πολλά άλλα ζώα, εγχώρια και ξενικά, που εξακολουθούν να παραμένουν αιχμάλωτα στις ίδιες εγκαταστάσεις για ολόκληρη την ζωή τους. 

"Οι ζωολογικοί κήποι και τα ενυδρεία αρέσκονται να μιλούν για τα προγράμματα αναπαραγωγής στην αιχμαλωσία, ιδίως εκείνα από τα οποία προκύπτουν επανεντάξεις", εξηγεί η διευθύντρια της Καναδικής οργάνωσης για την νομική προστασία των ζώων, Animal Justice, Camille Labchuk. Για παράδειγμα, ο ζωολογικός κήπος του Τορόντο (Toronto Zoo) - που θεωρείται ένας από τους καλύτερους της χώρας και έχει πιστοποίηση τόσο από την Καναδική (CAZA) όσο και από την Παγκόσμια Ένωση Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων (AZA), αναφέρει ότι πέρυσι επανένταξε με επιτυχία περισσότερα από 1000 μικρά εγχώρια ζώα, όπως κουνάβια και χελώνες, από την έναρξη του προγράμματος. Η επιχείρηση συνεχίζει ωστόσο να κρατά σε αιχμαλωσία περισσότερα από 5000 άλλα ζώα, τα οποία κατά συντριπτική πλειονότητα παραμένουν αιχμάλωτα για ολόκληρη την ζωή τους, και στα οποία συμπεριλαμβάνονται λιοντάρια, τίγρεις, γορίλες και καμηλοπαρδάλεις. Και ενώ το επίσης πιστοποιημένο πάρκο Assiniboine Park Zoo δηλώνει ότι πέρυσι επανένταξε με επιτυχία περισσότερα από 200 κινδυνεύοντα είδη πεταλούδας, εξακολουθεί να κρατά σε αιχμαλωσία περισσότερα από 150 διαφορετικά είδη ζώων, στα οποία συμπεριλαμβάνονται καγκουρό, μαϊμούδες και καμήλες. 

"Πρόκειται για  πρακτικές βιτρίνας", υποστηρίζει η Camille Labchuk, και εξηγεί ότι οι ζωολογικοί κήποι καλύπτονται συχνά κάτω από τον μανδύα κοινοφελών σκοπών όπως η προστασία του περιβάλλοντος, η εκπαίδευση και η έρευνα. "Ισχυρίζονται ότι ευαισθητοποιούν τις επόμενες γενεές σχετικά με τα ζώα", λέει. "Αυτό όμως δεν αποδεικνύεται από πουθενά". Για παράδειγμα, σε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Conservation Biology, ερωτήθηκαν 2.800 παιδιά, ηλικίας μεταξύ 7 και 15 ετών, να πουν τι είχαν μάθει μετά από μια επίσκεψη στον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι 66% των παιδιών έδειξαν πως δεν είχαν μάθει απολύτως τίποτα καινούργιο, είτε για τα ζώα είτε για το περιβάλλον,  ενώ 59% των παιδιών δεν έμαθαν τίποτα ακόμα και όταν ήταν υπό την καθοδήγηση ενός εκπαιδευτικού. 

Σύμφωνα με την Lesley Fox, που διευθύνει την Καναδική οργάνωση Fur-Bearers για την προστασία των άγριων γουνοφόρων ζώων, "η μόνη συμβολή των ζωολογικών κήπων και ενυδρείων στην εκπαίδευση και το περιβάλλον είναι η παροχή μιας ψευδούς αίσθησης ασφάλειας". "Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν τα ζώα και επιζητούν να βρίσκονται κοντά τους, και θέλουν αισθάνονται καλά όταν συμβαίνει αυτό. Τα άγρια ζώα όμως, κατά κανόνα, δεν θέλουν να είναι κοντά στους ανθρώπους", λέει. "Οι βασικές αρχές  προστασίας της άγριας ζωής που υιοθετούνται από  πολλούς ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία δεν προέρχονται από πληροφορίες των υπερασπιστών των ζώων αλλά από κυνηγούς, κυβερνήσεις και αποικιοκρατικά μοντέλα", επισημαίνει. "Στην Βόρεια Αμερική, το μοντέλο προστασίας της άγριας ζωής, και όσα γνωρίζουμε για την διαχείριση της, είναι απαρχαιωμένο και βασίζεται σε αποικιοκρατικές αντιλήψεις", διευκρινίζει. 

Σε αυτό το σημείο αξίζει να πούμε ότι οι σύγχρονες απόψεις αποαποικιοποιούν την έννοια της περιβαλλοντικής προστασίας. "Η έννοια της περιβαλλοντικής προστασίας", λέει, η Lesley Fox, "συχνά προβάλλεται κάτω από το πρίσμα της χρησιμότητας των ζώων (και του κυνηγιού), κατά τα τελευταία χρόνια όμως, οι περιβαλλοντολόγοι εργάζονται σκληρά για να αναδείξουν την αληθινή σημασία της διατήρησης και να αμφισβητήσουν την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων που ταυτίζει την προστασία με την "χρησιμότητα" και την χρήση. 

"Η σύγχρονη αντίληψη των πραγμάτων", επισημαίνει η Lesley, "οδηγεί σε ένα ανερχόμενο αν και αμφισβητούμενο κίνημα, γνωστό ως 'συμπονετική διατήρηση' ('compassionate conservation')** το οποίο δίνει αξία στην συνύπαρξη με την άγρια ζωή και όχι στον έλεγχο των ανθρώπων επάνω σ' αυτήν". 

Το κίνημα της "συμπονετικής διατήρησης" αντιμετωπίζει την περιβαλλοντική προστασία ως μια παρέμβαση που προκαλεί όσο το δυνατόν μικρότερη καταστροφή, και τα ζώα όχι μόνον ως ομαδοποιημένους πληθυσμούς αλλά και ως άτομα. Αποφεύγει την χρήση όρων που αναφέρονται σε εξαφάνιση, όπως "κινδυνεύοντα", "μη κινδυνεύοντα" ή "τρωτά", καθώς θεωρεί ότι όλα τα ζώα είναι άξια προσοχής, πάντοτε και όχι μόνον όταν κινδυνεύουν. Υπό το πρίσμα της "συμπονετικής διατήρησης", κάθε πράξη σύλληψης άγριων ζώων, μεταφοράς, κατοχής, προγραμματισμένης αναπαραγωγής ή/και έκθεσης στο κοινό, μέσα σε εγκαταστάσεις ζωολογικών κήπων ή ενυδρείων, στις περισσότερες περιπτώσεις θεωρούνται αδικαιολόγητες. 

Η CAZA παραδέχεται ότι, "αν και οι προσπάθειες των μελών της θα έπρεπε να προβάλλονται, οι ανάγκες για την προστασία της φύσης στον Καναδά είναι πολύ μεγαλύτερες, και δεν μπορούν να καλυφθούν από μία μεμονωμένη επιχείρηση". Προσθέτει μάλιστα ότι "για περισσότερα από 70 εγχώρια είδη προβλέπεται ένα Σχέδιο Ανάκαμψης που χρειάζεται ex-situ ανθρώπινη φροντιδα". Η Επιτροπή Διατήρησης της CAZA μελετά μια επίσημη διαδικασία για την διασφάλιση των δράσεων που θα ακολουθήσουν τον σχεδιασμό της προστασίας των διαφόρων ειδών. Γιατί όμως  θα πρέπει η κάθε επιχείρηση να περιλαμβάνει στα σχέδια της και την διατήρηση ζώων σε αιχμαλωσία;  

Τόσο η Fox όσο και ο Laidlaw πιστεύουν ότι, προκειμένου να εξετάσουμε τα κίνητρα των ζωολογικών κήπων και ενυδρείων όσον αφορά στον τομέα της προστασίας του περιβάλλοντος, πρέπει να σκεφτούμε με τους όρους του κέρδους (follow the money). Να δούμε, για παράδειγμα, πόσα χρήματα κερδίζει μια επιχείρηση από την συμμετοχή σε προγράμματα διατήρησης και πόσα από την ενίσχυση των καταστημάτων της που πουλούν δώρα, προτείνει η Fox. Αν και, όπως επισημαίνει ο Laidlaw, θα δυσκολευτούμε να βρούμε τέτοιου είδους πληροφορίες. 

"Δεν είναι εύκολο να βρούμε ακριβή και αξιόπιστα στοιχεία σχετικά με τα ποσά που διαθέτουν οι ζωολογικοί κήποι για αυτόν τον σκοπό", εξηγεί. "Αυτό συμβαίνει διότι, για τους ζωολογικούς κήπους, η έννοια 'conservation' έχει μεγάλο εύρος και περιλαμβάνει μια σειρά από δαπάνες που σχετίζονται με εκπαιδευτικές δραστηριότητες, φιλοξενία και φροντίδα ζώων, αμοιβές του προσωπικού, τοπικές, κρατικές και διεθνείς συναντήσεις, κατασκευές και επισκευές, ερευνητικά και άλλα προγράμματα, και ο,τιδήποτε άλλο η επιχείρηση επιλέγει, καλώς ή κακώς, να συμπεριλάβει στον όρο αυτόν". 

"Ζωολογικοί κήποι και ενυδρεία με προϋπολογισμούς που κυμαίνονται από μονοψήφιο αριθμό εκατομμυρίων έως και δεκάδες εκατομμύρια ετησίως, ισχυρίζονται ότι σώζουν είδη και εμπλουτίζουν άγριους πληθυσμούς, όμως ο αριθμός των ειδών που πραγματικά οφελούνται είναι αμελητέος", προσθέτει. "Με άλλα λόγια, "αν εξετάσουμε την απόδοση της επένδυσης, δηλαδή τον αριθμό των ειδών που επανεντάχθηκαν επιτυχώς από ζωολογικούς κήπους στη φύση, η διατήρηση των ζωολογικών κήπων θα μπορούσε εύλογα να θεωρηθεί ως μια πολύ κακή επένδυση". 

Αν και ο Laidlaw εκφράζει "συγκρατημένη αισιοδοξία" και βλέπει κάποια "ρήγματα φωτός", ως προς τις αλλαγές που μέχρι στιγμής έχουν γίνει στα παλιά μοντέλα των ζωολογικών κήπων και ενυδρείων του Καναδά, θεωρεί ότι αυτή η αλλαγή δεν είναι αρκετή για να κατευνάσει την αρνητική κριτική. 

Παρ' όλα αυτά φαίνεται ότι η Καναδική Νομοθεσία πιέζει τους ζωολογικούς κήπους προς το καλύτερο. Όπως ανακοινώνει η οργάνωση Animal Justice, το Νομοσχέδιο Bill S-15 που τέθηκε προς ψήφιση τον περασμένο μήνα, "έρχεται να θέσει τέλος στην αιχμαλωσία για τους ελέφαντες και τα μεγάλα πρωτεύοντα, απαγορεύοντας σε ζωολογικούς κήπους και ιδιώτες την απόκτηση νέων και την αναπαραγωγή των ήδη υπαρχόντων ζώων, και υπόσχεται να καταστήσει παράνομη την εκμετάλλευση αυτών των ειδών για λόγους διασκέδασης". Το νομοσχέδιο αυτό ενσωματώνει τμήματα από την Jane Goodall Act***, μια τροπολογία που έχει προταθεί από το 2020 και παραμένει σε εκκρεμότητα. Η τροπολογία αυτή θα μπορούσε να θέσει νέους νομικούς περιορισμούς, καθορίζοντας ποια είδη ζώων επιτρέπεται να διατηρούνται στην αιχμαλωσία και ποια όχι, και απαγορεύοντας την απόκτηση νέων αιχμαλώτων ατόμων που ανήκουν στα πρωτεύοντα, τους ελέφαντες, τα μεγάλα αιλουροειδή, αρκούδες, λύκους, φώκιες, θαλάσσιους λέοντες, ορισμένες μαϊμούδες και ορισμένα ερπετά. 

Σύμφωνα με τους υπερασπιστές των ζώων, αν και τέτοια νομοσχέδια φαίνονται να κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση, η δύναμή τους είναι περιορισμένη μπροστά στα μεγάλα ανθρωπογενή προβλήματα που αντιμετωπίζει η φύση και τα ζώα. "Τελικά, αν οι ζωολογικοί κήποι θέλουν να πείσουν τον κόσμο να τους δει με τον τρόπο που οι ίδιοι απεικονίζουν τον εαυτό τους αυτήν την στιγμή, πρέπει να αποδείξουν ότι στ' αλήθεια υπερασπίζονται τα ζώα, δεδομένου ότι ο σημερινός τους τρόπος λειτουργίας δεν προσφέρεται να υπηρετήσει μια τέτοια αλλαγή", λέει ο Laidlaw. 

Πηγή: Beware the rise of ‘conservation washing’ – the latest gambit to keep animals in captivity at https://www.theglobeandmail.com/opinion/article-beware-the-rise-of-conservation-washing-the-latest-gambit-to-keep/ -- twitter/JessLReid -- Fb/writerfortheanimalsJessica

Photo1 at theglobeandmail 

Photo2 Rob Laidlaw

Photo3 Camille Labchuk

Photo4 Lesley Fox

Προσαρμογή και απόδοση στα ελληνικά, Κάκη Πριμηκύρη

*https://twitter.com/JessLReid  -- https://www.facebook.com/jessica.l.scott1 -- https://www.planetfriendlynews.com/blog/solving-the-zoo-problem-1

**https://web.archive.org/web/20200121220553/http://compassionateconservation.net/about/, wikipedia, compassionate conservation

***https://www.zoocheck.com/act-moving-at-elephants-pace/

Απαγόρευση της αιχμαλωσίας για μεγάλα πρωτεύοντα και ελέφαντες ετοιμάζεται να θεσμοθετήσει ο Καναδάς

 

Τον περασμένο Νοέμβριο, η Καναδική Κυβέρνηση εισηγήθηκε σχέδιο νόμου (Bill) για την απαγόρευση της αιχμαλωσίας μεγάλων πρωτευόντων και ελεφάντων. Το σχέδιο αυτό ενσωματώνει πτυχές προηγούμενης πρότασης που είναι γνωστή ως "Jane Goodall Act"* και αναφέρεται επίσης και στα μεγάλα αιλουροειδή. 

Η εφαρμογή του νόμου μελετάται τώρα από την Γερουσία και, από την στιγμή που θα ψηφιστεί, οι ζωολογικοί κήποι δεν θα επιτρέπεται πλέον να αποκτούν νέα ζώα αυτών των ειδών ούτε να αναπαράγουν τα ήδη υπάρχοντα. 

Τα μεγάλα πρωτεύοντα και οι ελέφαντες διακρίνονται για την υψηλή νοημοσύνη και την πολυσύνθετη κοινωνική τους οργάνωση, και η ευζωία τους δεν είναι εφικτή έξω από τα φυσικά τους ενδιαιτήματα, ενώ στην αιχμαλωσία υποφέρουν από διάφορες σωματικές και ψυχοδιανοητικές διαταραχές. 

Στο Καναδά υπάρχουν σήμερα περίπου 30 μεγάλα πρωτεύοντα σε αιχμαλωσία, ανάμεσα στα οποία συμπεριλαμβάνονται χιμπαντζήδες, γορίλες, ουρακοτάγκοι και bonobos. Υπάρχουν επίσης περισσότεροι από 20 αιχμάλωτοι ελέφαντες, ανάμεσα στους οποίους και η Lucy, που είναι γνωστή ως ο πιο μοναχικός ελέφαντας του κόσμου και αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Πολλά από αυτά τα ζώα έχουν απαχθεί από το φυσικό τους περιβάλλον, ενώ πρόσφατη έρευνα της ANIMAL JUSTICE στους ζωολογικούς κήπους του Οντάριο αναδεικνύει την τεράστια ταλαιπωρία ορισμένων ειδών. 

Η νέα νομοθεσία έρχεται να συμπληρώσει την απαγόρευση της αιχμαλωσίας των κητωδών, που θεσμοθετήθηκε σε αυτήν την χώρα το 2019. 

Πηγή: Canada Tables Bill to Protect Elephants & Great Apes from Captivity at https://animaljustice.ca/blog/bill-to-protect-elephants-great-apes -- https://twitter.com/AnimalJustice/status/1733154264258588836

Photo at https://action.animaljustice.ca/page/113311/action/

Σχετικός σύνδεσμος: Animal Justice Applauds Government Bill to Ban Captivity of Elephants & Great Apes

*https://janegoodall.ca/our-stories/everything-you-need-to-know-about-the-jane-goodall-act/, https://www.worldanimalprotection.ca/news/how-jane-goodall-act-will-change-lives-wild-animals-canada

ΥΓ. Σημειωτέον ότι το τέλος της αιχμαλωσίας για κητώδη, πρωτεύοντα, ελέφαντες και μεγάλα αιλουροειδή έχουμε ζητήσει και στην Ελλάδα από το καλοκαίρι του 2022. 

Κοινοποιήθηκε -- mydolphinclub και εδώ 

Οι επιπτώσεις της αιχμαλωσίας στον εγκέφαλο μεγάλων θηλαστικών όπως οι ελέφαντες και τα δελφίνια - τι είναι η νευρολογική κακοποίηση

Εχετε σκεφτεί ποτέ πως μπορεί να είναι η ζωή σε συνθήκες στέρησης για θηλαστικά προικισμένα με ιδιαιτέρως αναπτυγμένο εγκέφαλο, όπως οι ελέφαντες και τα κητώδη; 

Η δυστυχία στους ζωολογικούς κήπους και τις δεξαμενές των δελφιναριων είναι συνήθως εμφανής. Εκτος όμως από την θλιβερή εικόνα αυτών των ζωων που αντικρύζει ένας σκεπτόμενος και συναισθανομενος παρατηρητής, υπάρχει και η αθέατη πλευρά του προβληματος που έχει να κάνει με σοβαρές ιστολογικές και λειτουργικές αλλοιώσεις τις οποίες υφίσταται ο εγκέφαλος τους. 

Το περιβαλλον στους ζωολογικούς κήπους και τα δελφιναρια είναι τραγικά υποβαθμισμενο ως προς την πολυπλοκότητα και τα ερεθίσματα που ένας αναπτυγμένος εγκέφαλος χρειάζεται για την εύρυθμη λειτουργία του. Σήμερα πλέον, το όλο ζήτημα έχει πλέον μελετηθεί συστηματικά από εξειδικευμενους νευροεπιστήμονες όπως ο καθηγητής του Colorado College, Bob Jacobs*, ο οποίος χαρακτηρίζει την αιχμαλωσία "νευρολογική κακοποίηση" (neural cruelty) και επισημαίνει:  

"Η διαβίωση σε χώρους άγονους και περιορισμένους, που δεν παρέχουν στα ζώα τα απαραίτητα ερεθίσματα και την δυνατότητα της κατάλληλης κοινωνικής αλληλεπιδρασης, φαίνεται ότι λεπταίνει τον εγκεφαλικό φλοιό - το τμήμα δηλαδή του εγκεφάλου που έχει σχέση με την εκούσια κίνηση και τις ανωτερες γνωστικές λειτουργίες, μεταξύ των οποίων η μνήμη, ο προγραμματισμός και η λήψη αποφάσεων. 

Επιφέρει όμως και άλλες συγκεκριμένες αλλοιώσεις. Τα τριχοειδή αγγεία συρρικνώνονται, αποστερώντας τον εγκέφαλο από την πλούσια παροχή οξυγόνου που είναι απαραίτητη για την επιβίωση του. Οι νευρώνες (δηλαδή τα νευρικά κύτταρα) μικραίνουν, και οι δενδρίτες (δηλαδή οι κλάδοι που σχηματίζουν συνδέσεις με άλλα νευρικά κύτταρα) γίνονται λιγοτερο περίπλοκοι, με αποτέλεσμα την μείωση της νευροχημικης επικοινωνίας μέσα στον εγκεφαλο. Ως εκ τούτου, τα εγκεφαλικά κύτταρα των ζώων που ζουν σε αιχμαλωσία επεξεργάζονται τις πληροφορίες με τρόπο λιγότερο αποτελεσματικό, σε σύγκριση με εκείνα που ζουν στο φυσικό περιβάλλον. 

Εχουμε ισχυρές ενδείξεις ότι, το εμπλουτισμένο περιβάλλον, η δυνατότητα κοινωνικής επαφης και η επάρκεια ζωτικού χώρου σε περισσότερο φυσικά ενδιαιτήματα, είναι συνθήκες απολύτως απαραίτητες για θηλαστικά που είναι μακρόβια και έχουν ιδιαιτέρως αναπτυγμένο εγκέφαλο, όπως οι ελέφαντες και τα δελφίνια. Η βελτίωση αυτών των συνθηκών μειώνει τις δυσάρεστες στερεοτυπικες συμπεριφορες**, βελτιώνει τις εγκεφαλικές συνδέσεις και προαγει νευροχημικες αλλαγές που βελτιώνουν την μάθηση και την μνήμη". 

Το παραπάνω κείμενο συνυπογράφουν οι νευροεπιστήμονες Jacobs, B., Rally, H., Doyle, C., O’Brien, L., Tennison, M. και Marino, L. (2022), σε εργασία τους που έχει τίτλο "Putative neural consequences of captivity for elephants and cetaceans",  Reviews in the Neurosciences, 33 (4), 439-465.

Πηγή: The Whale Sanctuary Project at https://tinyurl.com/bdc5svh5 

Απόδοση στα ελληνικα by Gatouiti

*https://theconversation.com/the-neural-cruelty-of-captivity-keeping-large-mammals-in-zoos-and-aquariums-damages-their-brains-142240 -- https://www.degruyter.com/document/doi/10.1515/revneuro-2021-0100/html?lang=en -- https://www.ecowatch.com/animals-captivity-brain-damage-2647869196.html#rebelltitem7

**https://www.bornfree.org.uk/zoochosis -- https://m.facebook.com/story.php?story -- https://youtu.be/G9VknSe6AhU?si=s2ruzpW7cnWTFEwi -- https://www.sciencetimes.com/articles/27505/20200929/cruelty-zoos-aquariums-damages-brains.htm

ΥΓ. "Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, μην ξεχνάμε και τα ψυχικά τραύματα των ζώων που ζουν φυλακισμένα σε ζωολογικούς κήπους και ενυδρεία. Ζώα με εμφανή τα σημάδια της κατάθλιψης λόγω του μακροχρόνιου εγκλεισμού. Ζώα που συχνά παρουσιάζουν αυτοκαταστροφικά συμπεριφορά, ακόμη και αυτοκτονικές τάσεις. Ζώα που τιμωρήθηκαν και φυλακίστηκαν χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα, στερούμενα την ελευθερία αλλά και την ψυχική τους υγεία. Γιατί δικαίωμα στην ψυχική υγεία δεν έχει μόνο ο άνθρωπος αλλά και τα θύματά του". (Photo via Πέτρος Κατσακος at https://tinyurl.com/24zty926)

Το εντυπωσιακό σε όλη αυτήν την ιστορία είναι ότι η δυστυχία τους δεν είναι απλώς κάτι θεωρητικό. Σήμερα, τα ψυχικά τραύματα είναι αναγνωρίσιμα από την Νευροεπιστήμη. Και έχουν καθαρά υλική υπόσταση που αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες ιστολογικές και νευροχημικες εγκεφαλικές αλλοιώσεις, έτσι που μπορούμε πλέον να μιλάμε για απολύτως μετρήσιμη "νευρολογική κακοποίηση" (neural cruelty). 

Παρά το γεγονός ότι όλα τα αιχμάλωτα κητώδη δεν μπορούν να απελευθερωθούν πλήρως και να επιβιώσουν χωρίς ανθρώπινη φροντίδα στην ανοικτή θάλασσα, τα θαλάσσια καταφύγια είναι μια λύση που θα τους προσφέρει μεγαλύτερο ζωτικό χώρο και περισσότερη αυτονομία, επιτρέποντας στον εγκέφαλό τους να θεραπεύσει μερικά από εκείνα τα μη ορατά τραύματα που συνοδεύουν τις σωματικές και ψυχοδιανοητικες δυσλειτουργίες της δυστυχισμένης και φτωχής τους ζωής. 

Καταχωρηθηκε

Κοινοποιηθηκε

Σχετικός σύνδεσμος: Η αιχμαλωσία αλλοίωνει τον εγκέφαλο των μεγαλόσωμων θηλαστικών: http://filikaki-blog.blogspot.com/2021/08/blog-post_30.html

Το τέλος της αιχμαλωσίας για δελφίνια, χιμπαντζήδες, ελέφαντες και μεγάλα αιλουροειδή ζητούν ΠΚΑΚ και VeGaia

Με αφορμή το άδικο τέλος του Μπαζού, του χιμπατζή του Αττικού Ζωολογικού Πάρκου* που -σε αντίθεση με πολλούς ανθρώπους- τόλμησε να διεκδικήσει την ελευθερία του με αντάλλαγμα τη ζωή του, η Πρωτοβουλία ΠΚΑΚ και η οργάνωση VeGaia έστειλαν στα αρμόδια υπουργεία κοινή επιστολή, ζητώντας την βελτίωση του Νομοθετικού Πλαισίου που υπάρχει στη χώρα μας και αφορά στην διατήρηση άγριων ζώων σε αιχμαλωσία.

Τα τελευταία χρόνια, το αίτημα της κατάργησης των ζωολογικών πάρκων με τη σημερινή τους μορφή (χώροι συλλογής και εκθετήρια διαφόρων ζώων – zoos) και του μετασχηματισμού τους σε αληθινά καταφύγια άγριας ζωής (κέντρα περίθαλψης και αποκατάστασης - sanctuaries**) είναι παγκόσμιο, όχι μόνο εξαιτίας της ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης σχετικά με την ευζωία και τα δικαιώματα των ζώων, αλλά και της επιτακτικής ανάγκης ενός ευρύτερου επαναπροσδιορισμού της σχέσης των ανθρώπων με την φύση και το περιβάλλον.

Στην Ελλάδα, η Πρωτοβουλία Κατά της Αιχμαλωσίας των Κητωδών (ΠΚΑΚ) παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την ρητορική και τις πρακτικές των ζωολογικών πάρκων και ενυδρείων, έχει διερευνήσει και αποκαλύψει τους θανάτους των δελφινιών στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, και έχει καταθέσει στο Υπουργείο Περιβάλλοντος (από το 2014) τεκμηριωμένη πρόταση απαγόρευσης της αιχμαλωσίας των κητωδών.

Με αφορμή το θλιβερό συμβάν της θανάτωσης του χιμπατζή Μπαζού, εξαιτίας της απόδρασής του από το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, η ΠΚΑΚ και η VeGaia έστειλαν στα αρμόδια υπουργεία κοινή επιστολή, ζητώντας την βελτίωση του νομοθετικού πλαισίου που υπάρχει στη χώρα μας και αφορά στην διατήρηση άγριων ζώων σε αιχμαλωσία. Στην επιστολή τους επισυνάπτουν τα αποτελέσματα πανελλαδικής δημοσκόπησης, που είχε διενεργηθεί για λογαριασμό τους (το 2018) και παρουσιάζει την συντριπτική πλειονότητα των πολιτών (91%) να είναι αντίθετη με την αιχμαλωσία των δελφινιών, και ζητούν τώρα το τέλος της αιχμαλωσίας για τρεις ακόμη κατηγορίες άγριων ειδών, η ευζωία των οποίων (με την έννοια του ΜΗ βασανισμού τους) δεν συνάδει με τη διατήρησή τους σε ζωολογικά πάρκα.

Συγκεκριμένα, η ΠΚΑΚ και η VeGaia θεωρούν αναγκαία την άμεση απαγόρευση της διατήρησης σε ζωολογικά πάρκα και ενυδρεία για τις εξής τέσσερεις (4) κατηγορίες ζώων:

• δελφίνια και λοιπά κητώδη,
• χιμπαντζήδες και λοιπά πρωτεύοντα,
• ελέφαντες*** και
• μεγάλα αιλουροειδή (όπως λιοντάρια, τίγρεις, τζάγκουαρ, κλπ),

δεδομένου μάλιστα ότι η συνέχιση της εκμετάλλευσης και του βασανισμού αυτών των ειδών δεν μπορεί να συνεισφέρει κατ’ ελάχιστο ούτε στη διατήρηση των άγριων πληθυσμών τους ούτε στη διαπαιδαγώγηση του κοινού, αντιθέτως μάλιστα συμβάλλει στη διαιώνιση στρεβλών εντυπώσεων και ξεπερασμένων αντιλήψεων.

Στις μέρες μας, είναι πλέον γνωστό ότι η ματαίωση της εκπλήρωσης ζωτικών αναγκών έχει σοβαρές επιπτώσεις αν όχι σε όλα, τουλάχιστον σε ορισμένα ζώα άγριων ειδών που έχουν μελετηθεί συστηματικά. Σήμερα πλέον, χάρη στην πρόοδο της Νευροεπιστήμης, γνωρίζουμε ότι η αιχμαλωσία αλλοιώνει τον εγκέφαλο των μεγάλων θηλαστικών και έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία και την συμπεριφορά τους, ορατές και μετρήσιμες σε βιοχημικό και ιστολογικό επίπεδο.

Είναι αντίθετο προς την οποιαδήποτε αλήθεια να λέμε ότι τα φυλακίζουμε για να τα προστατεύσουμε. Είναι αναχρονιστικό να υποστηρίζουμε ότι διαιωνίζουμε την αιχμαλωσία τους για να εκπαιδεύσουμε τους ανθρώπους. Είναι αδύνατον να τα κρατάμε σε "ζωολογικά πάρκα" ή ενυδρεία χωρίς να τα βασανίζουμε. Είναι υποκριτικό να λέμε ότι "τα αγαπάμε", και είναι πολύ σκληρό να διασκεδάζουμε με τον βασανισμό τους.

*Αξίζει να διαβάσετε επίσης την πολύ κατατοπιστική τοποθέτηση της κτηνιάτρου Άννας Κατωγυρίτη [anna/about] για τους ζωολογικούς κήπους και την θανάτωση του Μπαζού, εδώ: https://mikropragmata.lifo.gr/zoi/360000/

**What's the Difference Between a Zoo and a Sanctuary? (by Doris Lin)

***ELEPHANTS IN ZOOS: A LEGACY OF SHAME: Έρευνα της Born Free εκθέτει την δυστυχία των ελεφάντων στους ζωολογικούς κήπους και ζητά την απαγόρευση της αιχμαλωσίας τους (Μάιος 2022): https://www.bornfree.org.uk/news/elephants-in-zoos-a-legacy-of-shame/

Κοινοποίηση: Stop Attica Zoological Park Dolphinarium (Athens - Greece) at  http://tinyurl.com/3cf8yu8d -- Vegaia -- Photo 

Περισσότερες αναρτήσεις για τους ζωολογικούς κήπους, εδώ: http://filikaki-blog.blogspot.com/search/label/Zoos