Όπως η συγγραφέας του άρθρου (ψάχνοντας, είδα πως είναι γεωπόνος), έτσι κι' εγώ, το πρώτο που σκέφτηκα βλέποντας έναν άνθρωπο ζυμωμένο απ’ τα γενοφάσκια του με τη γη και τα ζωντανά, να θρηνεί το κοπάδι του, ήταν το αδιαπραγμάτευτο δίκιο των αγροτών και κτηνοτρόφων, στους οποίος χρωστάμε την επιβίωσή μας, καθώς η τρομακτική προοπτική του αφανισμού τους σημαίνει πείνα. Και σ' αυτό δεν νομίζει ότι μπορεί να διαφωνίσει κανείς: αν ο πρωτογενής τομέας που μας παρέχει τροφή καταστραφεί, θα πεινάσουμε - ή θα αναγκαστούμε να εισάγουμε προϊόντα πανάκριβα και αμφίβολης προέλευσης, ενώ στη χώρα θα χάσκουν ερειπωμένες οι στάνες, τα χωράφια και τα βοσκοτόπια.
Όπως η συγγραφέας του άρθρου, το αμέσως επόμενο που αναρωτήθηκα κι' εγώ ήταν αν η μαζική σφαγή των ασθενών και υγιών αιγοπροβάτων, που τώρα γίνεται λόγω της ευλογιάς, αποτελεί τον μόνο ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης της επιδημίας.
"Το έψαξα λοιπόν", λέει η αρθρογράφος (επίσης κι' εγώ)... και βρήκα ότι, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει συστήσει (από τον περασμένο Σεπτέμβριο) στην Ελλάδα εμβολιασμούς (στοχευμένους γύρω από τις προσβεβλημένες εκτροφές), με εμβόλια εγκεκριμένα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μετά την συνάντηση του Έλληνα Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, Κώστα Τσιάρα με τον Επίτροπο Υγείας και Καλής Μεταχείρισης των Ζώων Όλιβερ Βαρχέλι, στις Βρυξέλλες, ο υπουργός απέρριψε την πρόταση του εμβολιασμού διότι υποτίθεται ότι, αν δεχόταν, η χώρα θα έμπαινε σε "επιδημικό καθεστώς", και αυτό θα περιόριζε τις εξαγωγές φέτας. Έτσι λοιπόν, ο υπουργός και οι επιστημονικοί του σύμβουλοι αποφάνθηκαν ότι, αντί να θυσιάσουμε τις εξαγωγές φέτας για κάποιο διάστημα, επιλέγουμε τη μαζική θανάτωση των ζώων.
Αποτέλεσμα:
- Το ζωικό κεφάλαιο της χώρας κοντεύει ήδη να ξεκληριστεί.
- Μέχρι στιγμής έχουν χαθεί πολλές χιλιάδες τόνοι γάλακτος και φέτας, που σημαίνει ότι, αν οι θανατώσεις συνεχιστούν με τους ίδιους ρυθμούς, θα χαθεί όλη η ποσότητα φέτας που εξάγουμε ετησίως.
- Ολόκληρος ο κτηνοτροφικός κλάδος κινδυνεύει να καταρρεύσει, με όλες τις συνεπαγόμενες κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις.
- Οι φορολογούμενοι πολίτες κινδυνεύουν να επιβαρυνθούν με τις αποζημιώσεις προς τους αγρότες.
- Ένας μεγάλος αριθμός αυτοχθόνων ζώων χάθηκε, ενώ στις δαπάνες αναμένεται να προστεθεί και το κόστος ανασύστασης των νέων κοπαδιών με ζώα εισαγόμενων ξενικών φυλών, εάν βεβαίως απομείνουν κάποιοι άνθρωποι στο επάγγελμα του παραδοσιακού κτηνοτρόφου.
Διαπίστωσα επίσης ότι, μόλις οι κτηνοτρόφοι εντοπίσουν το πρώτο κρούσμα, οφείλουν να ενημερώσουν την υπηρεσία αυτοστιγμεί, εκείνη όμως εμφανίζεται μέρες ή ακόμα και εβδομάδες αργότερα, αφήνοντας τη μόλυνση να εξαπλωθεί. Τα χιλιάδες σκοτωμένα ζώα δεν αποτεφρώνονται αλλά θάβονται κάτω από ακατάλληλες συνθήκες, μολύνοντας τον υδροφόρο ορίζοντα. Τέλος, μετά τη θανάτωση, κανένας δεν φροντίζει για την ενδεδειγμένη απολύμανση της στάνης, καθώς το προσωπικό των υποστελεχωμένων Κτηνιατρικών Υπηρεσιών δεν προλαβαίνει (λόγω του φόρτου της μακάβριας εργασίας), και έτσι κρίσιμα υγειονομικά μέτρα αφήνονται στο έλεος της ατομικής ευθύνης.
"Μέσα σε όλα αυτά τα ζοφερά και παρανοϊκά", γράφει η Πίτσα Στασινοπούλου, "αναρωτήθηκα και κάτι ακόμα"... Υποστηρικτές των ζώων που χαλάνε τον κόσμο για την παραμικρή (πραγματική ή υποτιθέμενη) κακοποίηση ενός σκύλου ή μια γάτας, πως γίνεται να μην λένε λέξη για τον τρόπο που οδηγούνται τώρα στον μάταιο και αχρείαστο θάνατο εκατοντάδες χιλιάδες αθώες ψυχές; Είδατε εσείς πουθενά καμία αντίδραση κάποιας φιλοζωικής ομάδας ή οργάνωσης για τις μαζικές σφαγές που γίνονται κάτω από φρικτές και αποτρόπαιες συνθήκες;
Αυτά τα ζώα, αποτελούν την μοναδική πηγή εισοδήματος για πολλούς από τους εκπροσώπους μιας ολόκληρης παραγωγικής τάξης, και δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει σ' αυτό. Το "συναισθηματικό κομμάτι της απώλειας" όμως, δεν περνάει απλώς "απαρατήρητο για μια Φιλοζωική", όπως σχολιάζει η αρθρογράφος. Για τους "στρατευμένους" φιλόζωους αυτό δεν είναι κάτι που απλώς δεν τους αφορά, αλλά μια κατάσταση την οποία αμφισβητούν απολύτως, και την οποία χαρακτηρίζουν "υποκρισία", αφού αυτά τα ζώα ήταν προορισμένα να πεθάνουν έτσι κι' αλλιώς. Όχι, οι φιλόζωοι δεν νιώθουν την ηθική υποχρέωση να πάρουν θέση σ' αυτό και, είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι, ο ρόλος των φιλοζωικών οργανώσεων είναι να υποστηρίζουν τα ζώα και όχι αυτούς που τα εκμεταλλεύονται. Για τους πλέον απόλυτους μάλιστα εξ αυτών (που επειδή είδαν το Dominion νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα), η κτηνοτροφία ισοδυναμεί με εγκληματική δραστηριότητα.
Σίγουρα, μια κατηγορία ανθρώπων που θεωρούν τον εαυτό τους φιλόζωο, είναι απλώς "σκυλόφιλοι" και "γατοφίλοι". Σε όλες τις περιπτώσεις όμως, η πραγματικότητα δεν αντιστοιχεί σε ένα και μόνο στατικό σημείο, αλλά σε ένα φάσμα, και το χρώμα της εικόνας δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο. Οι "κυριλέ" φιλόζωοι "που γιορτάζουν με δωράκια και χαρούλες τα γενέθλια του κατοικιδίου τους" δεν είναι όλοι αυθεντικοί, όπως και οι κτηνοτρόφοι που, κλαίγοντας για τα κοπάδια τους, αποκαλούν τα "παραγωγικά" ζώα "παιδιά τους", δεν είναι όλοι fake. Και σίγουρα, ο λόγος ύπαρξης και η ευαισθησία όλων των Φιλοζωικών ΔΕΝ εξαντλείται αποκλειστικά και επιλεκτικά σε σκυλάκια και γατάκια.
Δεν ξέρω αν η αρθρογράφος έχει εμπεδώσει πόσο περίπλοκη είναι σήμερα η κατάσταση στον χώρο της φιλοζωίας. Δεν ξέρω γιατί οι Φιλοζωικές δεν νιώθουν την ανάγκη να ενημερώσουν το κοινό σχετικά με τα πρόβατα, για την αποτρόπαια πρακτική που εφαρμόζεται και τις υπάρχουσες εναλλακτικές λύσεις. Κι' αν ακόμα το έκαναν, δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι θα συμφωνούσαν.
Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι πως, σ' αυτήν την δύσκολη και περίεργη εποχή που ζούμε, η σχέση μας με τα ζώα είναι γεμάτη παθογένειες, όπως άλλωστε και η σχέση μας με τους ανθρώπους. Για αυτό, ίσως και να φταίει ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα στον κόσμο, ή ακόμα και το παράθυρο του Όβερτον που, στις μέρες μας, μετακινείται συνεχώς. Όλοι οι άνθρωποι δεν τοποθετούν με τον ίδιο τρόπο, μέσα στο μυαλό τους, αυτό το παράθυρο, και όλα τα πρόσωπα και τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν από όλους, με τον ίδιο τρόπο, αποδεκτά.
Αν η Jane Goodall κατάφερε να κερδίσει, παγκοσμίως, την κοινή αποδοχή, αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να ισχύει για όλους και για όλα. Έτσι λοιπόν, τώρα βλέπουμε ότι η Brigitte Bardot από κάποιους μνημονεύεται ως η μεγαλύτερη φιλόζωη όλων των εποχών, ενώ για κάποιους άλλους δεν θεωρείται τίποτα περισσότερο από μια εκκεντρική Γαλλίδα με φασιστική ιδεολογία. Και αν, για ορισμένους, η Temple Grandin θεωρείται απαράδεκτη επειδή υποστηρίζει πως δεν είναι ανήθικο να τρώμε κρέας, πολλοί την ευγνωμονούν για την παρηγοριά και ανακούφιση που έχει προσφέρει σε εκατομμύρια "παραγωγικά" ζώα.
Ξέρω επίσης πως, για ανθρώπους και ζώα, το μόνο σίγουρο είναι ο θάνατος, και πως η ποιότητα είναι εκείνο που μετράει περισσότερο και για τα δυό. Και δεν νομίζω πως μια γάτα κλεισμένη σε ένα διαμέρισμα της πόλης, με δίχτυ στο επικίνδυνο μπαλκόνι, ένας σκύλος που περπατάει, δύο φορές την ημέρα στο τσιμέντο, δεμένος με λουρί, και με τη μόνη "πληροφορία" που φτάνει στη μύτη του την απόπνοια από τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων, ή ένα πρόβατο που μακροημερεύει ολομόναχο σε κάποιο "κέντρο διάσωσης", έχουν καλύτερη ποιότητα ζωής από τα πρόβατα της φάρμας Θεοφίλου. Δεν συζητώ βεβαίως για την εντελώς ανύπαρκτη ποιότητα ζωής που θα έχουν τα ζώα της εντατικοποιημένης εκτροφής που καραδοκεί στη γωνία.
Τέλος, ξέρω ότι, αυτή η σφαγή είναι μια πραγματικότητα που με έχει συγκλονίσει περισσότερο από πολλές άλλες θλιβερές ιστορίες (που έχω μάθει ή/και έχω ζήσει) με ζώα, και ότι θα ήθελα να μπορούσα να γράψω, να πω και να κάνω πολλά περισσότερα. Και ότι, μέσα στην ναρκισσιστική πραγματικότητα του διαδικτύου γενικώς και των "social media" ειδικότερα, πολλά θλιβερά πράγματα γίνονται ακόμη θλιβερότερα, καθώς ο καθένας προσπαθεί να προβάλει την εικόνα του και να επιβάλει τις θέσεις του, ενώ οι περισσότεροι επιλέγουν να συνταχθούν με τους πολλούς και τους περισσότερο επιδραστικούς, αν και, ευτυχώς, όχι χωρίς εξαιρέσεις.
Η φωτογραφία μου θύμισε ένα πολύ τρυφερό και παλιό (παιδικό;) ποιηματάκι... 🧡
´
´
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου